Dzis, aby uczcic imieninki Lukasza, wybralismy sie do przedziwnej restauracji Dans le Noir.
Bylo to niezwykle i bardzo wzbogacajace przezycie. Idea przewodnia jest po pierwsze umozliwienie gosciom skupienie sie na rzeczach najwazniejszych w restauracji - jedzeniu i rozmowie. Dzieki temu, ze jedzeniu uplywa w pitch black (wzrok sie nie przystosowuje do ciemnosci, po prostu 100% czasu nic sie nie widzi), nie ma elementow rozpraszajach typu ostre kolory, dekoracje stolu i jedzenia, inni ludzie. Umozliwia to skoncentrowaniu sie na jedzeniu i na jego smaku.
Druga koncepcja, ktora ‘przyswiecala’ zalozycielom restauracji, jest pokazanie gosciom co oznacza na codzien bycie niewidomym. To doswiadczenie jest tym bardziej dobitne, dzieki temu, ze wszyscy kelnerzy sa niewidomi.
Jesli chodzi o moje wrazenia, to na pewno jest to przezycie niezapomniane. Z poczatku czulam sie troche klaustrofobicznie, troche mnie przerazalo, ze bylam zupelnie bezbronna i zdana na laske kelnera, tylko dzieki niemi jestem w stanie przejsc 20cm dalej. Ale po 20minutach juz sie w miare oswoilam z ciemnoscia. Samo jedzenie bylo w miare problematyczne, od razu w odstawke poszedl noz, zupelnie nie dawalam sobie z nim rady. jadlam widelcem i palcami. To bylo wspaniale, calkowite oderwanie sie od konwenansow - oblizywanie paluchow, umorusana buzka, itp. Jesli chodzi o smak, to jednak wzrok odgrywa bardzo duza role w smakowaniu jedzenia, i pomimo, ze potrawy byly bardzo intesnywne - pikantne sosy, zroznicowana tekstura jedzenia, itp. to mialam wrazenie, ze jednak czegos mi brak. Dopiero przy przepysznym musie czekoladowym, naprawde zaczelam sie delektowac, i strasznie zalowalam, ze sie konczy;( ale ja jestem uzalezniona od czekolady, wiec to moze dlatego.
Do tej restauracji warto pojsc, zeby to przezyc, nie dla samego jedzenia. Sytuacje sa odwrocone, to goscie sa zagubieni w calkowitych ciemnosciach a niewidomi sa ich przewodnikami.
